Միքայել Մկրտչյան

Более 40 лет назад, в 1975 году, мексиканская актриса Мария Феликс, известная своими экзотическими роковыми ролями, вошла в парижский бутик Cartier’s Rue de la Paix с маленьким крокодилом в аквариуме. Феликс пожелала, чтобы ювелиры максимально точно повторили черты ее домашнего любимца в ожерелье, впоследствии ставшем по-настоящему легендарным.Ожерелье состоит из двух фигурок, обвивающихся вокруг шеи. Крокодилов можно разъединить и носить отдельно как броши.Более 40 лет назад, в 1975 году, мексиканская актриса Мария Феликс, известная своими экзотическими роковыми ролями, вошла в парижский бутик Cartier’s Rue de la Paix с маленьким крокодилом в аквариуме. Феликс пожелала, чтобы ювелиры максимально точно повторили черты ее домашнего любимца в ожерелье, впоследствии ставшем по-настоящему легендарным.Ожерелье состоит из двух фигурок, обвивающихся вокруг шеи. Крокодилов можно разъединить и носить отдельно как броши.Мария Феликс обожала ожерелье и носила его много лет. Сегодня это оригинальное украшение входит в коллекцию изысканных исторических драгоценностей Cartier.

Ավելի քան 40 տարի առաջ ՝ 1975-ին, մեքսիկացի դերասանուհի Մարիա Ֆելիքսը, որը հայտնի էր իր էկզոտիկ ռոք դերերով, Ակվարիումի մեջ փոքրիկ կոկորդիլոսի հետ մտավ Cartier's Rue de la Paix Paris բուտիկ: Ֆելիքսը ցանկացավ, որ ոսկերիչները հնարավորինս ճշգրիտ կրկնեն մանյակի հատկությունները վզնոցում, որոնք հետագայում իսկապես լեգենդար դարձան:
Վզնոցը բաղկացած է պարանոցի շուրջը ոլորված երկու գործիչներից: Կոկորդիլոսները կարելի է առանձնացնել և կրել առանձին ՝ որպես բրոշ:Մեկ կոկորդիլոսը պատրաստվել է 18 Կ դեղին ոսկուց և մանրակրկիտ դրված է ավելի քան 1000 շքեղ դեղին փայլուն կտրված ադամանդներով: Քարերի ընդհանուր քաշը 60,02 կարատ է: Երկրորդը պատրաստված է 18 Կ սպիտակ ոսկուց: Ընդհանուր քաշը ՝ 1060 զմրուխտ ՝ 66,86 կարատ Մի սողունի աչքերը զարդարված են սուտակներով, մյուսը ՝ զմրուխտներով:Մարիա Ֆելիքսը սիրում էր վզնոցը և երկար տարիներ կրում էր այն: Այսօր այս բնօրինակ կտորը Cartier նուրբ պատմական գոհարների հավաքածուի մի մասն է:

Каждый из нас совершенно свободен, и только в качестве свободных людей мы живём, любим деятельной любовью и жертвуем собой ради выполнения своей цели.

Մեզանից յուրաքանչյուրը լիովին ազատ է, և միայն որպես ազատ մարդ է, որ մենք ապրում ենք, սիրում ենք ակտիվ սիրով և ինքներս մեզ զոհաբերում ՝ մեր նպատակն իրականացնելու համար:

Три силы вместе— способность к наблюдению, способность к речи и способность к мышлению — следует считать совокупностью всех средств развития умственных сил.

Երեք ուժերը միասին ՝ դիտելու ունակությունը, խոսելու ունակությունը և մտածելու ունակությունը,պետք է համարվեն մտավոր ուժերի զարգացման բոլոր միջոցների ամբողջություն:


Не следует стремиться рано сделать из детей взрослых; нужно, чтобы они постепенно развивались в соответствии с тем,какое положение, обстоятельства их ожидают, чтобы они научились нести бремя жизни легко и быть при этом счастливыми.

Չպետք է ձգտել երեխաների մեծահասակները շուտ դարձնել. անհրաժեշտ է, որ նրանք աստիճանաբար զարգանան ՝ համապատասխանելով իրենց դիրքին, հանգամանքներին, որպեսզի նրանք սովորեն կյանքի բեռը հեշտությամբ կրել և միաժամանակ երջանիկ լինել:

Личность не есть нечто готовое, а формируется всякий раз, когда человек выбирает, как ему поступить.

Անհատականությունը պատրաստի բան չէ, այլ ձևավորվում է այն ժամանակ, երբ մարդն ընտրում է իր անելիքը:

Навязывать всем какой нибудь сомнительный одинаковый общий метод – значит порождать заурядность во всех, кроме самых одаренных. А определять оригинальность по отклонению от массы – значит порождать в них эксцентричность.

Բոլորին ինչ-որ կասկածելի, նույնական ընդհանուր մեթոդ պարտադրել նշանակում է ստեղծել միջակություն բոլորում, բացառությամբ ամենաշնորհալիների: Իսկ բնօրինակը որոշել զանգվածից շեղվելով, նշանակում է դրանց մեջ էքսցենտրիկություն առաջացնել:

Мораль не знает абсолютных целей и, значит, абсолютных правил поведения, независимых от последствий. Она не знает фиксированных условий счастья.

Բարոյականությունը չգիտի բացարձակ նպատակներ և, հետևաբար, վարքի բացարձակ կանոններ ՝ անկախ հետևանքներից: Նա չգիտի երջանկության հաստատուն պայմանները:

„Считай несчастным тот день, в котором ты не усвоил ничего нового и ничего не прибавил к своему образованию.“

«Դժբախտ համարեք այն օրը, երբ դուք ոչ մի նոր բան չեք սովորել և ձեր կրթությանը ոչինչ չեք ավելացրել»:

„Есть дети с острым умом и любознательные, но дикие и упрямые. Таких обычно ненавидят в школах и почти всегда считают безнадежными; между тем из них обыкновенно выходят великие люди, если только воспитать их надлежащим образом.“ 

«Կան սուր մտքով և հետաքրքրասեր, բայց վայրի և համառ երեխաներ: Դրանք սովորաբար ատվում են դպրոցներում և համարյա միշտ համարվում են անհույս: Միևնույն ժամանակ, մեծ մարդիկ սովորաբար դուրս են գալիս դրանցից, եթե միայն նրանք կրթվեն ինչպես հարկն է »:

„Следует постоянно освежать в памяти молодых людей золотое правило: ничего лишнего! Дабы везде можно было охранять себя от пресыщения и отвращения.“

«Ոսկե կանոնը պետք է անընդհատ թարմացվի երիտասարդների հիշողության մեջ. Ավելորդ ոչինչ: Որպեսզի ամեն տեղ կարողանաք պաշտպանվել հագեցածությունից և զզվելուց »:

Քանի՜ ու քանի՜ ասեմ,
վարդ մի՛ սիրեր, փուշ ունի,
Գընա՝ մանուշակ սիրէ,
փուշ չունի, անուշ հոտ ունի,
Վարդըն բացուած մի՛ սիրեր,
որ գայ ի ծոցըդ թառամի,
Վարդըն պուլպուլիկ սիրէ,
որ գայ ի ծոցըդ ու բացուի։

Այս հայերենում վարդը բնականաբար օգտագործված է` փոխաբերական իմաստով։ Ես կարծում եմ, որ փոխաբերություն տակ թաքնվում է սերը։

Ես՝ աչք ու դու՝ լոյս, հոգի՛,
առանց լոյս՝ աչքըն խաւարի,
Ես՝ ձուկ ու դու՝ ջուր, հոգի՛,
առանց ջուր՝ ձուկըն մեռանի,
Երբ ձուկն ի ջրէն հանեն,
այլվի ջուր ձգեն, նա ապրի,
Երբ զիս ի քենէ զատեն,
քանց զմեռնելն այլ ճար չի լինի։

Այս հայրենում աչքը, լույսը, ջուրը և ձուկը բնականաբար փոխաբերություն որ են։ Այս հայրենը սիրո մասին է։ Քուչակի ցանկացել է համամատականներ անցկացնելով բացատրել, թե որքան շատ է սիրում նրան` ում այս հայրենը նվիրված է։

Երբ սէրն ի յաշխարհս եկաւ,
եկաւ իմ սիրտըս բնակեցաւ,
Ապայ յիմ սըրտէս ի դուրս՝
յերկըրէ յերկիր թափեցաւ,
Եկաւ ի գըլուխս ելաւ,
Յըղեղս ելաւ՝ թառեցաւ,
Աչիցս արտասուք ուզեց,
նայ արիւն ի վայր վաթեցաւ։

Այս հայրենով Քուչակը ցանկանում է ասել, թե որքան սեր կա իր սրտում։ Նա սիրել է ամեն ինչ, ամեն մարդու և տարածել սերը։

Улица моего детства Запомнтся мне на всю жизнь. У нас в улице только частные дома. В моём улице живёт мой друг которого я с детства дружу. Я считаю что абсолютно каждый из нас любит улицу своего детства. Абсолютно для каждого Она кажется особенно красивый, милой, уютной. Большинство из нас покинет свою первую улицу когда вырастут но память о ней останется навсегда. Всякий раз, когда я оказываюсь на улице где прошло моё детство, мне сразу становится легко и спокойно на душе. Ведь есть прошли лучшие годы моей жизни-это годы моего детства. Когда я был маленький, я не обращал внимания на красоту своей улицы. Я просто выбегал на улицу и играл со своими друзьями. Мы играли в футбол прятки, и разные игры.

Мая собака(Roxy).

Маё самое любимое домашнее животное это собака, о которой я хочу рассказать в своём рассказе.

У меня есть собака её завут Roxy. Когда она чуть — чуть подрос я её начал учить всякими командами. Я её учил ходить со мной рядом, когда я ему отдавал команду она её выполняла, это было так здорово и её тоже нравилось. Он даже научилась приносить палку, а больше всего он любит играть мячиком. Roxy приносил мне мячик и мы месте начали играть. Мы с ней постоянно ходим на прогулку. Ему уже исполнилось 10 месяцов. У моей собаки длинные ушы и короткий шерсть. Но гогда я ухожу в школу он сядет и грустными глазами смотрит на меня и поскуливает.

XVII դարի երկրորդ կեսը Հայոց պատմության մեջ նշանավորվեց ազգային ազատագրական պայքարով:

Հայոց ազատագրական պայքարի ծավալումը ուներ իր ներքին և արտաքին նախադրյալները:

Ներքին նախադրյալների մեջ էականը հայոց ինքնագիտակցության մեջ դարեր առաջ կորցրած պետականության վերականգնման զգացումն էր:

Հայ իրականության մեջ գնալով առավել անտանելի էր դառնում օտարների ծանր լուծը. աստիճանաբար ավելի էին ծանրանում հարկերը և անօրինականությունները՝ չքավորության եզրին հասցնելով բնակչությանը:

Ներքին նախադրյալների թվում կարևոր էր այն, որ Հայաստանում դեռևս պահպանվել էին հայկական մի շարք իշխանություններ: Այդ իշխանությունները, դիմագրավելով բազում արհավիրքների, թուլացել էին և ի վիճակի չէին ինքնուրույն գլխավորելու ազատագրական շարժումը:

Ժողովրդի մեջ առևտրա-արհեստավորական խավի զարգացումը հանգեցնում էր սոցիալական նոր շերտի՝ առևտրական բուրժուազիայի առաջացմանը: Վերջինս փորձում էր նպաստել հայոց ազգային ինքնագիտակցության ամրապնդմանը՝ հովանավորելով հոգևոր-մշակութային տարբեր ձեռնարկումներ:

Ազատագրական պայքարի նախադրյալների մեջ էական էր դավանանքի ու ազգային մշակույթի խաղացած դերը: Օտար տիրապետության պայմաններում հայ ժողովուրդը մերժում էր օտարի հավատը՝ հաճախ գերադասելով մահը դավանափոխությունից: Ազգային ինքնագիտակցությունն ու արժանապատվության զգացումը Հայաստանի ազատագրության գաղափարի շուրջ միավորում էին ոչ միայն Հայաստանի բնակչությանը, այլև երկրից արտագաղթած և տարբեր երկրներում հանգրվան գտած բնակչությանը:

Արտաքին գործոններից էր Օսմանյան կայսրության համեմատական թուլացումը, որը ազատագրական պայքարի հաջողության հույսեր էր ներշնչում:

Կարևոր էին միջազգային հարաբերություններում տեղի ունեցող փոփոխությունները: Եվրոպական մի շարք երկրներ, որոնց ևս սպառնում էր Օսմանյան պետությունը, պայքար էին սկսել Օսմանյան կայսրության դեմ: Այդ երկրները դիտվում էին Հայաստանի ազատագրության համար հնարավոր դաշնակիցներ:

Կարևոր հանգամանք էր նաև հայ ժողովրդի վիճակում գտնվող այլ ժողովուրդների՝ հույների, ասորիների, քուրդ-եզիդիների օտար տիրապետության դեմ պայքարի պատրաստակամությունը: Քննարկվում էր նաև այդ ժողովուրդների հետ համատեղ հանդես գալու խնդիրը, որը խոստումնալից էր թվում:

Սյունիքի ազատագրական պայքար, 1722-1730 թվականներին սկսված ազատագրական շարժում պատմական Սյունիք նահանգի բնակչության մասնակցությամբ։ Դրա նպատակն էր կասեցնել թուրքական հարձակումը դեպի Արևելյան Հայաստան, երկրամասը մաքրել օտար զորքերից ու ազատագրել այն։ Ժամանակագրական հերթականությամբ համընկել է Արցախի ազատագրական պայքարին։

Արցախի ազատագրական պայքար, 1724-1731 թվականներին սկսված ազատագրական շարժում պատմական Արցախ նահանգի տարածքում ձևավորված հայկական մելիքությունների գլխավորությամբ։ Դրա նպատակն էր կասեցնել թուրքական հարձակումը դեպի Արևելյան Հայաստան, երկրամասը մաքրել օտար զորքերից ու ազատագրել այն։ Ժամանակագրական հերթականությամբ համընկել է Սյունիքի ազատագրական պայքարին։

Յուրաքանչյուր մարդ իր կյանքի որոշակի ժամանակահատվածներում ժամանակն իրեն հատուկ է զգում: Ձեզանից շատերը կհամաձայնեն, որ «ուրախ ժամերը չեն դիտում»: Եվ ոչ միայն ժամեր: Երջանիկ մարդը կարող է չգիտակցել, թե ինչպես ձմեռն իր տեղը զիջեց գարնանը, գարունը ամռանը, իսկ ամառը ՝ աշնանը: Երբ մարդը խրված է առօրյայի մեջ, նա միայն նկատում է, թե ինչպես են փոխվում շաբաթվա օրերը. Կիրակի օրը մեզանից շատերը ժամանակ ունեն նկատելու, թե ինչպես է առավոտը վերածվում ցերեկվա, իսկ հետո երեկոն ու գիշերը: Մի մարդ, ում ժամանակը այնքան դանդաղ է անցնում, որ նա դիտում է ժամի յուրաքանչյուր րոպեն, հավանաբար, շատ միայնակ է: Դուք նույնպես այդպե՞ս եք կարծում:

Ճանբարի ընթացքում հիմնականում աշխատել եմ, քանդակի դպրոցում՝ Ընկեր Ալիսայի հետ։ Սկսել ենք նոր Էսքիզներ որոնք արդեն փետրվար ամսին կլինեն քանդակի տեսքով։ Քանդակի խվբով գնացել ենք նկարիչների միություն։ Ուսումնասիրել ենք տարբեր նկարներ՝ «Հիսուս Քրիստոսի կերպարը XX դարի և արդի հայ արվեստում»